زیر رگبار مصیبت؛ دلتنگی با صدای ابی:
وقتی موسیقی غمگین گوش میدهیم، مغز هورمون پرولاکتین ترشح میکند؛ هورمونی که در تسلیبخشی و سوگ نقش دارد. به همین دلیل، آهنگهای اندوهناک بهجای تشدید درد، نوعی آرامش شیمیایی ایجاد میکنند. در تنهایی، صدا تبدیل به یک حضور خیالی اما واقعاً اثرگذار در مدارهای مغز میشود.
راهکار:
این جمله در واقع یک پارادوکس عاطفی است: در اوج بیکسی، صدا و هنرِ خواننده تبدیل به «دیگریِ نمادین» میشود؛ یعنی مغز، همراهی او را مانند یک رابطهٔ واقعی پردازش میکند. به همین دلیل، موسیقی میتواند جای خالی آدمها را پر کند.