تخریب شخص مقابل با «عزیزم و گلم» و استیکر روبان:
در روانشناسی به این «پرخاشگری ابزاری» میگویند: حمله بدون نشانههای آشکار پرخاشگری، با لبخند و واژگان محبتآمیز. مغز طرف مقابل همزمان محبت و تهدید دریافت میکند و آمیگدال را در تعارض نگه میدارد؛ همین باعث میشود جمله بیشتر از فحش مستقیم بسوزاند. آیا ادبِ سمی از فحش مستقیم مخربتر است؟
راهکار:
این تکنیک در روانشناسی «پرخاشگری غیرمستقیم» یا پسیو-اگریشن است: پیام خصمانه را در پوشش ادب و ایموجی میفرستی تا طرف نتواند واکنش مستقیم نشان دهد. اگر عصبانی شود، تو برنده میدان ادب میشوی. برای خنثیکردنش، بهجای واکنش احساسی، همان جمله را بازتاب بده و بپرس منظورت دقیقاً چیست؛ این کار پشت نقاب ادب را میشکند.