عزیز شدن بعد رفتن

ارزش واقعی آدم‌ها قبل از قاب عکس:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام 'خطای یادآوری مثبت' وجود داره: بعد از فقدان، مغز خاطرات منفی را سرکوب و نکات مثبت را برجسته می‌کنه تا از درد بکاهد. قاب عکس روی دیوار مثل یک محرک بصری، این تحریف را هر روز تقویت می‌کند. آیا واقعاً آدم‌ها بعد از رفتن عزیزتر می‌شوند یا ما نسخهٔ روتوش‌شده‌شان را می‌بینیم؟

راهکار:

چه می‌شد اگر پیش از آنکه قاب عکس شوند، در قلبمان قاب می‌گرفتیم؟ گاهی یک تماس ساده، ارزش حضور را زنده می‌کند.