چرا آدمها وقتی عکس میشن عزیزترن؟:
مطالعات روانشناسی میگوید: بعد از مرگ، مغز ما تمایل به بزرگنمایی ویژگیهای مثبت فرد دارد (اثر هاله). این پدیده به دلیل کاهش ناهماهنگی شناختی رخ میدهد—زیرا دیگر نمیتوانیم با فرد تعامل کنیم تا خطاهایش را ببینیم. اما آیا واقعاً این عزیز شدن واقعی است یا فقط فرافکنی خاطرات خودمان؟
راهکار:
این جمله تلخ، حقیقت روانشناختی «سوگیری یادآوری» را نشان میدهد: ما آدمها را پس از از دست دادن، کامل میبینیم. شاید اگر زندهها را هم با همان زاویه نگاه کنیم، نیازی به قاب عکس نباشد.