اعتماد نکردن به ظاهر؛ ماجرای نمک و شکر:
در علوم شناختی به این «خطای پیشبینی حسی» میگویند: مغز بر اساس تجربههای گذشته، قبل از آنکه واقعاً بچشد، تصمیم میگیرد که چه مزهای قرار است بیاید. شکر و نمک هر دو سفید و کریستالی هستند، اما مولکول ساکارز گیرنده T1R2/T1R3 را فعال میکند و سدیم کلرید کانال یونی ENaC را؛ تکامل این دو مسیر را کاملاً جدا کرده، اما قشر بینایی مغز اول قضاوت میکند و بعد زبان. یعنی بزرگترین فریب، نه در دانهها، بلکه در سرعت پردازش مغز ماست. چند بار طعم زندگی را نخوردی و فقط به شکلش رای دادی؟
راهکار:
این استعاره را میتوان به روابط انسانی هم گسترش داد؛ بعضی آدمها مثل نمک و شکر در ظاهر یکساناند اما اثرشان در زندگی کاملاً متفاوت است؛ آزمون واقعی، چشیدنِ نتیجه است.