چرا قربانیان به تراپی میروند، نه آزارگران؟:
مطالعات روانشناسی بالینی نشان میدهد که افراد با اختلال شخصیت خودشیفته یا ضداجتماعی تقریباً هرگز داوطلبانه به درمان نمیروند، چون فاقد «بینش» نسبت به آسیبهای خود هستند. در مقابل، قربانیان اغلب با احساس گناه و سردرگمی وارد جلسات میشوند. جالب اینجاست که حتی در موارد خشونت خانگی، ۷۰٪ مراجعان خشونتدیده هستند، نه خشونتگر. آیا این توزیع نابرابر بار روانی را در جامعه عادی نمیکند؟
راهکار:
این جمله واقعیتی تلخ را بازتاب میدهد: در بسیاری از روابط سمی، فردی که آسیب دیده به دنبال درمان میرود، درحالیکه منبع آسیب (آزارگر) اغلب از رویارویی با خود فرار میکند. این دیدگاه را میتوان با مفهوم «فرافکنی» در روانشناسی توضیح داد: آزارگران معمولاً تقصیر را به دیگران میاندازند و نیازی به تغییر احساس نمیکنند.