عزاداری و سیاه پوشیدن

سوگ بی‌نشان؛ دردی که با پیراهن سیاه باور می‌شود:

رسم سیاه‌پوشی عزاداری در غرب با ملکه ویکتوریا پس از مرگ آلبرت در ۱۸۶۱ فراگیر شد؛ پیش‌تر رنگ سوگ به طبقه و فرهنگ بستگی داشت. جامعه‌شناسی آن را «نمایش سوگ» می‌داند: سوگ اجتماعی برای رسمیت یافتن به نشانه نیاز دارد، ولی سوگ شخصی می‌تواند پنهان بماند. چرا درد بی‌نشان را کم‌اعتبار می‌کنیم؟

راهکار:

جامعه اغلب به «نمایش» سوگ اعتبار می‌دهد، نه به خودِ سوگ. سوگ بی‌پیراهن سیاه هم واقعی است؛ مثل زخمی زیر لباس که فقط صاحبش اندازه‌اش را می‌داند. این متن مرز میان سوگ اجتماعی و سوگ خصوصی را نشان می‌دهد: یکی نیازمند نشانه است، دیگری فقط نیازمند تحمل.