عزای سنگین

شعر پاییز و زمستان؛ عزای سنگین در ایران:

در اسطوره‌های ایرانی، پاییز مقدمه‌ی سوگ سیاوش است؛ سیاوش‌خوانی در بخارا قرن‌ها در خزان اجرا می‌شد. زمستان نیز در اوستا ۵ ماه بود و نماد چیرگی تاریکی. این شعر به همان کهن‌الگو وصل است: خزان، تمرین عزاست.

راهکار:

پاییز را نه پایان، که اتاق انتظارِ زمستان بخوان؛ جایی که درختان پیش از سوگ، لباس عوض می‌کنند. اگر زمستان عزاست، پاییز مراسم خداحافظیِ رنگ‌هاست. ایران هم قرن‌هاست در همین فاصلهٔ رفتن و ماندن نفس می‌کشد؛ پس این سوگ، فقط تاریکی نیست، حافظهٔ فصل‌هاست.