آتشفشان درون

غم به قامت دماوند و آتشی به تندی تفتان در دل:

مغز انسان درد عاطفی را درست در همان بخش‌هایی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را؛ مثلاً قشر کمربندی پیشین. برای همین «سوزش» غم فقط یک تشبیه شاعرانه نیست. این هم‌پوشانی عصبی احتمالاً در گذشته‌ای تکاملی ریشه دارد که طرد شدن از قبیله به اندازه‌ی یک زخم واقعی خطرناک بود. اگر غمت مثل تفتان درونت آتش است، بدنت واقعاً شعله‌اش را حس می‌کند. می‌شود این گدازه را به گرمای آفرینش تبدیل کرد؟

راهکار:

غم به قامت کوه و آتشی که در دل داری، تنها ویرانگر نیست؛ گواه عمق شادی‌های از دست رفته‌ات است. این انرژی عاطفی، ماده‌ای خام و قدرتمند برای آفرینش هنری است. می‌توانی این کوه درون را به مجسمه‌ای از شعر یا تصویری چنان تکان‌دهنده تبدیل کنی که دیگران را هم به لرزه بیندازد. آتشفشان خاموش، روزی از نو فوران می‌کند، شاید این بار از جنس نور و کلمه.