آتش خداحافظی

نفرین به واژه خداحافظ: شعری از درد جدایی:

احتمالاً نمی‌دانی که در عصب‌شناسی، کلمه «خداحافظی» همان ناحیه‌ای از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کند (آنسولای قدامی). یعنی شعرت علمی‌ترین توصیف از جدایی است: آتش واقعی در مدارهای عصبی. حالا سؤال تاو: آیا تا به حال واژه‌ای توانسته بدون سوختن تو را رها کند؟

راهکار:

می‌توان این بیت را به‌عنوان نمایی از «نفرینِ کلماتِ ناقص» دید: خداحافظ یک پایان است، اما در شعر تو، خودِ واژه آتش می‌شود. شاید اگر به‌جای حذف، به «بازنویسیِ وداع» فکر کنی—مثلاً «تا دیدار بعد» یا «به امید فردا»—سوختن در کلمه کم‌تر شود.