آتش دلتنگی

یادت، آبی بر آتش دلتنگی:

پارادوکس نوستالژی: یادآوریِ خاطره در مغز هم مدار پاداش و هم شبکهٔ درد را فعال می‌کند؛ از همین رو یادِ معشوق هم آرام‌کننده است و هم آتشِ دلتنگی را زنده نگه می‌دارد. آبِ یاد همیشه آتش را خاموش نمی‌کند؛ گاهی بخارش را به چشم می‌آورد.

راهکار:

این استعاره یاد را نه پایانِ دلتنگی، بلکه آب‌پاشیِ لحظه‌ای می‌بیند؛ آتشی که با هر جرعه فروکش می‌کند و از خاکستر خود دوباره سر برمی‌آورد. ادامه‌اش می‌تواند این باشد: اگر یاد آب است، چه چیزی این خاکستر را حاصلخیز می‌کند و چه چیزی دوباره شعله‌اش را می‌دمد؟