عطر بدن روی لباس

عطر تو روی لباسم؛ عاشقانه‌ای درباره مرگ و خاطره:

بویایی تقریباً بدون واسطه به آمیگدال و هیپوکامپ می‌رسد؛ یعنی یک عطر می‌تواند قبل از آنکه کلمه‌ای برای خاطره پیدا کنی، آن را زنده کند. در ادبیات کهن هم «رایحه» اغلب جانشین روح است: چیزی که با مرگ از بین نمی‌رود، بلکه در پارچه و ذهن پخش می‌شود. کدام بو تو را به گذشته پرت می‌کند؟

راهکار:

این جمله فقط وصیت عاشقانه نیست؛ اعتراف به این است که بدن معشوق زودتر می‌میرد، اما بو دیرتر. اگر بخواهی حس را عمیق‌تر کنی، لحظهٔ «بو نگرفتن» را به مرگ حافظه تعبیر کن؛ جایی که عطر از لباس می‌رود و خاطره تازه شروع به جان گرفتن می‌کند.