شعر گفتن بعد از گریه و عطر یار رفته:
آیا میدانستی سیستم بویایی انسان تنها حسّی است که مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ (مراکز احساسات و حافظه) متصل میشود، بدون اینکه از تالاموس عبور کند؟ یعنی یک بو میتواند پیش از آنکه «فکر» کنی، اشک و خاطره را فعال کند. جالب است که شاعران قرنها قبل از کشف این مکانیسم عصبی، از «عطر یار رفته» برای برانگیختن احساسات استفاده میکردند. آیا شعر گفتن هم نوعی «بازنویسی عصبی» همان خاطرات است؟
راهکار:
این بیت به زیبایی نشان میدهد که نوشتن شعر پس از گریه نوعی «تخلیهی روانی» است. اگر میخواهی این حس را عمیقتر کنی، میتوانی یک دفترچهی «عطر و خاطره» داشته باشی: برای هر عطر آشنا، چند خط شعر یا خاطره بنویسی. آنوقت میبینی که این عطرها چقدر میتوانند پل بین گذشته و حال باشند.