آسمون با ستارهها، زندگی من با تو:
نوری که از ستارهها میبینی، میلیونها سال پیش از خودشون ساطع شده. یعنی هر بار به آسمون نگاه میکنی، به گذشتهای عمیق خیره شدی. جالبه که مغز انسان هم وقتی در کنار عزیزان به ستارهها نگاه میکنه، هورمون اکسیتوسین (همون هورمون عشق و اعتماد) ترشح میکنه. آیا این حس رو درک میکنی؟
راهکار:
اگر این حس رو میخوای ماندگار کنی، یه شب زیر آسمون پرستاره برو و دقیقاً همون لحظه رو با کسی که دوست داری شریک شو. تجربهای که مغز تا آخر عمر به خاطر میسپاره.