آسمون باز

شعر کوتاه عاشقانه: آسمونم باز و نقاشی تو با ابرا:

پاریدولیا: مغز انسان از دوران باستان برای بقا، چهره‌ها را در ابرها، سنگ‌ها و سایه‌ها تشخیص می‌داد. این خطای دیدنی اکنون پنجره‌ایست به عمیق‌ترین خواسته‌های ناخودآگاه؛ آسمان بازِ تو بومِ این غریزه‌ی کهن است، جایی که تصویر محبوب را بی‌اختیار ترسیم می‌کند. تو در ابرها چه می‌بینی؟

راهکار:

ذهن ما به‌طور ناخودآگاه تصاویر آشنا را در الگوهای تصادفی جستجو می‌کند؛ نقاشی چهره‌ی تو با ابرها همان پاریدولیاست که عمیق‌ترین دلبستگی‌هایت را روی بوم آسمان بازمی‌تاباند.