آسمان و غم

غم کهن آسمان؛ شعری از تنهایی و آغوش:

رنگ آبی آسمان حاصل پراکندگی نور است، ولی در فرهنگ‌های کهن، آسمان نماد بی‌نهایت و اندوه کیهانی به حساب می‌آید. جالب این‌جاست که در روانشناسی، «غم گمشده» یا مالیخولیا با خلاقیت هنری هم‌بستگی دارد. آیا این غم کهن، همان حس مشترک بشریت در برابر عظمت آسمان است؟

راهکار:

این بیت یادآور است که غم‌های کهن مانند آسمان، همیشه با ما هستند اما گاهی آن‌ها را در آغوش می‌گیریم تا آرامش پیدا کنیم. شاید غم نیز بخشی از زیبایی هستی است.