آسمان مهربان

آرزوی فرار به جایی که آسمانش مهربان‌تر است:

مغز انسان تمایل دارد مکان‌های دور را ایده‌آل‌سازی کند – پدیده‌ای به نام «فاصلهٔ روانی». هرچه از چیزی دورتر باشیم، آن را مثبت‌تر و کم‌خطرتر می‌بینیم. این مکانیسم تکاملی برای بقا مفید بوده، اما در دنیای امروز باعث می‌شود همیشه جای دیگری را «بهتر» تصور کنیم. آیا این آرزوی فرار، نشانهٔ گریز از خود نیست؟

راهکار:

شاید آن نقطهٔ دور، نه مکانی که جغرافیای متفاوت دارد، بلکه حالتی از ذهن است که باید در همینجا ساخت. آسمان هیچ‌جا مهربان‌تر نیست؛ ما خود مهربانی را به آن می‌بخشیم.