آسمان مال همه است

همه ما یک داداش به نام سپهر داریم؛ آسمانی که به همه تعلق دارد:

زمین هر ثانیه حدود ۵۰۰ تن هیدروژن به فضا از دست می‌دهد؛ آسمان برادرِ ثابت ما نیست، یک پدیده‌ی در حال نشت است. مولکول‌هایی که الان دم می‌دهیم قبلاً از ریه‌ی دایناسورها و برگ درختانِ قاره‌های دیگر رد شده‌اند. این «سپهرِ» مشترک یک استعاره نیست؛ یک سیستم بازیافت جهانیِ اکسیژنه. چه کسی مالکش است؟

راهکار:

این جمله را میشود از زاویهی «آسمان» هم بازخوانی کرد: آسمان نه یک برادر، بلکه یک «خانهی بی‌سقف» است؛ همه زیرش زندگی می‌کنیم، ولی هیچ‌کس نمی‌تواند آن را تملک کند.