ویران چو آشورا: ایران در تاریکی دی ۱۴۰۴:
عاشورا نقطه اوج سوگ در فرهنگ ایرانی-اسلامی است، تنها فاجعهای که عزاداری آن از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود. جالب است که «دی» در گاهشماری خورشیدی، قطورترین ماه تاریکی و سرماست و اولین ماه زمستان، که در ادبیات کهن نماد بیحاصلی و جمود است. تلفیق این دو استعاره نشان میدهد که گوینده از یک فروپاشی بنیادین در بطن سختترین زمانه سخن میگوید، نه یک فاجعه گذرا. اگر دی ۱۴۰۴ به راستی چنین باشد، نقطه بازیابی از کجای این ویرانه آغاز خواهد شد؟
راهکار:
گاهی یک استعاره قدرتمند مثل «ویران چو آشورا» تلنگری برای رسیدن به معناست، نه توصیف یک پایان. آشورا در ذات خود، پس از فاجعه، زایش یک اسطوره مقاومت را به همراه داشت. شاید این ویرانی هم یک روایت جدید را در دل تاریکی زمستان به دنیا بیاورد.