طعنه به عشقهای زودهنگام: وقتی شناسنامه هنوز عکس ندارد:
جالب است بدانید از دیدگاه علوم اعصاب، بخش پیشپیشانی مغز که مسئول تصمیمگیری بلندمدت و تعهد است، تا حدود ۲۵ سالگی تکامل نمییابد. به همین دلیل است که بسیاری از 'عشقها' در نوجوانی و جوانی، در واقع جرقههای شدید دوپامینی هستند که با عشق واقعی فاصله دارند. به قول مولانا، عشق آن زندهگزین کو باقی است؛ نه آن که از یک شناسنامه بیعکس شروع میشود. حالا سوال اینجاست: چند درصد از 'عشقم' گفتنهای امروز، فقط نیاز به تایید اجتماعی است؟
راهکار:
این شوخی تلخ، بحران معنا در روابط امروز را نشان میدهد. در زبان فارسی، عشق روزگاری به معنای پیوندی عمیق و از جان گذشتگی بود؛ حالا تبدیل به برچسبی برای کوچکترین هیجانات شده. شاید وقت آن رسیده که میان 'هوس' و 'عشق' تمایز قائل شویم. اگر کسی پیش از آنکه حتی هویتش ثبت شود عشق میورزد، آیا ما هم در استفاده از این کلمه شتابزده نیستیم؟