عشق زخمی که نه میگذارد زندگی کنی نه بمیری:
درد عشق فقط استعاره نیست؛ نوروساینس نشان داده طرد عاطفی همان مدارهای درد فیزیکی در مغز، بهویژه قشر کمربندی قدامی و اینسولا را فعال میکند. عاشقشدن هم از نظر شیمیایی شبیه حالت وسواس و ترک اعتیاد است: سروتونین پایین، کورتیزول بالا، دوپامین نوسانی. پس این «زخم» یک حقیقت عصبی دارد؛ اما همین سیستم تکاملی، پیوند انسانی را ممکن کرده است. آیا عشق یک خطای بقاست یا موهبت؟
راهکار:
این تصویر را میتوان وارونه دید: زخمی که نمیگذارد بمیری، در واقع تو را به زندگی نگه داشته است؛ پس عشق حتی در تلخترین شکلش، نشانهی امید است نه نابودی.