متن عاشقانه ناب: فقط تو را در هفت آسمان دوست دارم:
در اوج عشق رمانتیک، مغز دچار پدیدهای شبیه «کوکسازی عصبی» میشه: سیستم پاداش مانند مصرف کوکائین فعال میشه و قشر پیشپیشانی، مسئول قضاوت انتقادی، موقتاً خاموش میشه. نتیجه؟ یک نفر در میان هفت آسمان و دو عالم، یگانه میشه. این «فقط تو» یه جور سراب شیمیایی نیست، بلکه مکانیزمی تکاملی برای پیوند متمرکزه. جالبه که بدونی در متون کهن ایرانی، عدد هفت آسمان نماد کمال و بینهایته؛ یعنی معشوق در بینهایت، نقطهٔ کانونی ذهن باقی میمونه. آیا این فیلتر مغز، ما رو عاقلتر میکنه یا آسیبپذیرتر؟
راهکار:
این انحصار مطلق در عشق، همان فیلتر طبیعی مغزه که هنگام ترشح دوپامین، گزینههای دیگر را محو میکنه. شاید قدرت واقعی عشق نه در نادیدن بقیه، که در دیدن همه و همچنان انتخاب آگاهانهٔ تو باشه.