عشق تا زیر خاک: شعری از یاد و فراموشی:
در علوم اعصاب، پدیدهای به نام «بازپسگیری حافظه» وجود دارد: هر بار که یک خاطره را به یاد میآوریم، آن را بازنویسی میکنیم. یعنی حافظه ما نه یک فایل ثابت، بلکه یک داستان همیشه در حال تغییر است. پس وقتی میگوید «اگر یادم تورا فراموش کند»، انگار به شکنندگی خود حافظه اشاره دارد—همان شکنندگیای که باعث میشود عشق حتی پس از مرگ هم در بازنویسی ذهن زنده بماند. آیا مرگ پایان بازنویسی است یا شروع یک نسخه ابدی؟
راهکار:
این بیت را میتوان برعکس هم خواند: اگر جسم در خاک است، یاد تو هنوز زنده است. یعنی مرگ جسم را میگیرد ولی عشق را نه. یک نگاه تازه: شاید «یادم تورا فراموش کند» یعنی خودِ فراموشی هم یک نوع یادآوری است. پارادوکسی که شاعران خوب بلدند.