عشق تا گور: سوگند یا اشتیاق؟:
آیا میدانستید واژهٔ «عشق» در زبانهای باستانی اغلب با مفهوم «پیوندی فراتر از مرگ» گره خورده؟ در اسطورهشناسی یونان، اروس (عشق) را پسر هرجومرج و تاریکی میدانستند – نیرویی که مرزهای هستی را در هم میشکند. جالب است که در مغز، ناحیهٔ تگمنتوم شکمی (VTA) هنگام عشق رمانتیک همان مسیرهایی را فعال میکند که در اعتیاد – یعنی تعهد تا ابد شاید یک اعتیاد تکاملیافته باشد. پس سوال اینجاست: آیا عشق جاودان یک انتخاب آگاهانه است یا یک تلهی شیمیایی شیرین؟
راهکار:
نگاه تازه: «عشق تا گور» گاهی بیشتر از یک قول رمانتیک، بازتاب ترس از آغوش باز فرداست. شاید واقعیترین عشق، آنی است که حتی پس از مرگ هم در خاطرهها میرقصد – نه به خاطر سوگند، بلکه به خاطر لحظههایی که زیست.