عشق شبیه شمردن ستاره هاست

عشق؛ شبیه شمردن ستاره‌ها یا تلف کردن وقت؟:

مغز هنگام عشق مدار پاداشی را روشن می‌کند که در اعتیاد به کوکائین هم فعال است. نتیجه؟ «ناهماهنگی شناختی»: آگاهانه می‌فهمیم شمردن ستاره‌ها بی‌حاصل است، اما دوپامین فرمان ادامه می‌دهد. تلف کردن وقت، اسم علمی این چرخهٔ بیهوده است. به نظر شما عشق یک باگ تکاملی است یا فیچر؟

راهکار:

عشق درواقع بازآرایی تکاملی یک اتلاف وقت است: انرژی و زمانی که صرف بقای ژن‌ها می‌شود. مغز برای تحمل این «هزینه»، آن را با دوپامین رنگ‌آمیزی کرده تا «احساس»ش بنامیم. اگر عشق تلف کردن وقت است، چرا حتی فکر توقفش هم رنج‌آور است؟