جمله «عشق صدات کنم» از آقای ستوده درباره امام کربلا:
در عصب‌شناسی، شنیدن نامِ محبوب و صدا زدن او با لقب‌های عاطفی، مسیر پاداش (VTA) و ترشح دوپامین را فعال می‌کند؛ همان مکانیزمی که «نام» را به نشانهٔ امنیت و تعلق تبدیل می‌کند. در ادبیات دینی هم لقب‌هایی مثل «ثارالله» برای امام حسین، نام را از هویت فردی به یک آرمان جمعی ارتقا داده‌اند. کدام لقب برای شما بیشتر شبیه یک دعاست تا یک صفت؟
راهکار:
این جمله را می‌شود به‌جای توصیف عشق، تمرینی برای «نامیدنِ امن» دید: عشق وقتی صدا زده می‌شود که طرف مقابل در نامیده‌شدن حق انتخاب و امنیت داشته باشد. اگر پست را کامل‌تر می‌کنی، یک خاطرهٔ کوتاه از صدای کربلا یا لحظه‌ای که این جمله دلت را لرزاند اضافه کن؛ همین جزئیات، روایت را از نقل‌قول به تجربه تبدیل می‌کند.