ماه تو دستته، دنبال ستارههای فیک نباش!:
از منظر عصبشناسی، مغز پس از رسیدن به هدف (ماه) دچار «تطبیق لذتجویانه» میشود؛ دوپامین افت میکند و این کمبود را با جستجوی محرکهای تازه (ستارهها) جبران میکند. این یک واکنش شیمیایی است، نه نیاز واقعی. شناخت این تلهٔ زیستی، کلید قدردانی از «ماه» کنارتان است.
راهکار:
نکته اینجاست که «ماه» همیشه کامل نیست؛ گاهی هلال است، گاهی بدر. هنر ماندگاری در رابطه، پذیرش همین فازهای متغیر است. اگر فقط به دنبال قرص کامل باشیم، ماه واقعی هم خستهکننده به نظر میرسد و چشم دنبال ستارههای فیک میگردد.