عشق و تشنگی

نجوای عاشقانه: من تو را صدا می‌زنم، زمین باران را:

در اساطیر کهن، باران را آغوش آسمان و زمین می‌دانستند. عصب‌شناسی امروز هم پرده از رازی برداشته: عشق رمانتیک و احساس تشنگی مدارهای مغزی یکسانی دارند. یعنی «زمین باران را صدا می‌زند» فقط استعاره نیست؛ مغز شما معشوق را به‌مثابهٔ بقا درک می‌کند. چندبار عشق را به‌جای آب نوشیده‌اید؟

راهکار:

در روان‌شناسی، این جنس از وابستگی را «دلبستگی اضطرابی» می‌نامند: جایی که معشوق همچون باران برای زمین، حیاتی تصور می‌شود. رابطهٔ سالم اما مثل یک سفرهٔ آب زیرزمینی مشترک است؛ هر دو طرف هم می‌نوشند و هم می‌نوشانند. عشق را از «رفع تشنگی» به «هم‌بارشی» تغییر دهید.