عشق و ستم

عشق یوسف به زلیخا: روایتی از ستم:

در روایت اصلی، زلیخا نماد عشق جسمانی است که به عشق الهی تبدیل می‌شود. اما اینجا وارونگی‌ای رخ داده: یوسف عاشق می‌شود! در روانشناسی یونگ، یوسف کهن‌الگوی «پسر جاودان» است. عشق او به زلیخا یعنی افتادن در دام ماده‌گرایی. آیا این یک نقد به روایت سنتی است یا بازی زبانی شاعرانه؟ چرا شاعر این وارونگی را ساخته؟

راهکار:

این جمله روایت کلاسیک را وارونه می‌کند: معمولاً زلیخا عاشق یوسف بود و ستم می‌کشید. اما اینجا می‌گوید عشق یوسف به زلیخا ستمگر است. شاید اشاره دارد که عشق از هر طرف بیاید، می‌تواند ظالم باشد. دیدگاهی تازه برای بازخوانی داستان.