دوستی که در نبودت قاطی کرد و عشقی که پارتی رفت:
تحقیقات روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد که انسان‌ها در غیاب یک فرد مهم، ناخودآگاه به دنبال «پرکنندهٔ نقش» می‌گردند – پدیده‌ای به نام «جانشینی اجتماعی». این مکانیسم بقای ذهنی، گاهی روابط را به آزمون وفاداری می‌کشد. سؤال اینجاست: آیا این رفتار ناشی از ضعف شخصیت對方 است یا نیاز طبیعی به تعلق؟
راهکار:
این متن انگار از دل یک تجربهٔ تلخ می‌آید. شاید بهتر باشد به جای تمرکز روی رفتار دیگران، روی این سؤال عمیق‌تر فکر کنی: «آیا من در رابطه‌ام فضای خالی‌ای گذاشتم که دیگری پر کرد؟» گاهی نبودن ما نه بهانهٔ خیانت، که آشکارکنندهٔ خلأهای از پیش موجود است.