عشق ورزیدن به آنچه در دسترس نیست:
این مفهوم عمیقاً با پارادوکس «عشق به ایده» در فلسفه مرتبط است. افلاطون معتقد بود عشق واقعی نه به یک فرد خاص، بلکه به ایدهی زیبایی و کمالی است که آن فرد نمایندهاش است. بنابراین، عشق ورزیدن به «نداشته» میتواند والاترین و خالصترین شکل عشق باشد، زیرا از وابستگی مادی و تملک رها شده است. آیا این نوع عشق، در نهایت، تنها عشق پایدار است؟
راهکار:
این ایده را میتوان با نوشتن لیستی از چیزهای غیرمادی که دوست دارید (مثل یک لحظه آرامش، یک خاطره خاص، یا یک امید) گسترش داد تا مفهوم عشق ورزیدن به «نداشتهها» ملموستر شود.