عشق و هفت آسمون

بین هفت آسمان و دو عالم، فقط تو را دوست دارم:

خبر علمی: در لحظه‌ی عشق، مغز فقط چند ناحیه‌ی پاداش را فعال می‌کند، نه کل مغز؛ یعنی آسمان‌ها و عالم‌ها در ذهن عاشق به یک نقطه خلاصه می‌شوند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد دیدن معشوق، فعالیت آمیگدال را کم و مدار دوپامین را زیاد می‌کند؛ به همین دلیل «یک نفر» می‌تواند از «همه‌ی جهان» بزرگ‌تر دیده شود. سوال: اگر معشوق در مغز فقط یک الگوی شیمیایی است، پس این همه وسعت در عشق از کجا می‌آید؟

راهکار:

ایده‌ی خلاقانه: این جمله را با یک خاطره‌ی ملموس از همان «یک نفر» کامل کن؛ مثلاً یک صبح بارانی که فقط او در ذهنت بود. عشق با جزئیات واقعی، از انتزاعی به باورپذیر تبدیل می‌شود.