ترکیب برنده: سردی دستها و گرمی آغوش:
علم اعصاب نشان میدهد که حس لامسه، به ویژه در کف دستها و نواحی تنه، مستقیمترین مسیر عصبی را به مراکز احساسی و حافظه در مغز دارد. گرمای بدن دیگری میتواند سیگنالهای «سردی» استرس را در سیستم عصبی خودمختار خنثی کند، گویی یک تنظیمکننده حرارتی بیولوژیک است. آیا این مکملبودن فیزیولوژیک، اساس شیمیایی «تکمیل شدن» در عشق است؟
راهکار:
این ترکیب برنده رو میتونید با یک عمل ساده تقویت کنید: دفعه بعد که همدیگر رو در آغوش میگیرید، چند ثانیه بیشتر در همان حالت بمانید. تحقیقات نشان میدهد در آغوش گرفتنهای طولانیتر (۲۰ ثانیه یا بیشتر) سطح اکسیتوسین (هورمون عشق و اعتماد) را به طور قابل توجهی افزایش میدهد و احساس امنیت و تعلق خاطر را تقویت میکند.