عشق و گلستان

شعر کوتاه: عشق آتش را گلستان می‌کند:

از منظر عصب‌شناسی، عشق رمانتیک همان مسیرهای دوپامینی مغز را فعال می‌کند که کوکائین فعال می‌کند. جالب‌تر اینکه قشر کمربندی پیشین مغز که مسئول ثبت درد فیزیکی است، هنگام دوری از معشوق روشن می‌شود. پس آتشِ عشق، به معنای واقعی کلمه دردی نورولوژیک است؛ اما همان مغز با ترشح دوپامین این سوزش را به گلستان سرخوشی تبدیل می‌کند. درد و لذت در عشق هم‌خانه‌اند.

راهکار:

این نگاه شاعرانه همان چیزی است که در روان‌درمانی "بازسازی شناختی" نامیده می‌شود: ذهن عاشق، رنج (آتش) را به فرصتی برای رشد و شکوفایی (گلستان) تغییر معنا می‌دهد. تلنگر: وقتی سوزش عشق را حس کردی، از آن فرار نکن؛ ببین چه بخشی از وجودت آماده شکفتن است.