عشق و غصه

عشق: فقط برای داستان و غصه؟:

از نظر عصب‌شناسی، عشق رمانتیک شدید، فعالیت در مراکز پاداش مغز (مثل جسم مخطط) را افزایش می‌دهد، درست مانند اعتیاد. این سیستم برای ایجاد پیوند و بقا تکامل یافته، نه لزوماً برای خوشبختی دائمی. شاید تراژدی‌های عاشقانه مشهور، نه به‌خاطر عشق، بلکه به‌خاطر «قطع ناگهانی این پاداش» ماندگار شده‌اند. آیا می‌توان عشقی را تصور کرد که از این چرخه پاداش/رنج خارج باشد؟

راهکار:

این نگاه، عشق را به یک «پدیده‌ی روایی» تقلیل می‌دهد. شاید بد نباشد بپرسیم: آیا تراژدی‌های عاشقانه مشهور، به‌خاطر شکستشان ماندگار شدند، یا به‌خاطر عمق و شدت عشقی که حتی در شکست هم درخشان بود؟