عشق و غیاب

حضور در غیاب؛ عشق ابدی:

در روان‌شناسی پیوند، «حضور خیالی» با بازسازی خاطرات، غیاب فیزیکی را به حضور ذهنی تبدیل می‌کند؛ مغز برای حفظ دلبستگی، همان مدار پاداش را فعال نگه می‌دارد. در فیزیک هم نور ستاره‌ی مرده تا هزاران سال به چشم ما می‌رسد: نبودن همیشه یعنی نادیده‌ماندن نیست. عشق را می‌توان نور تأخیریِ یک ستاره دانست؟

راهکار:

این جمله غیاب را شکل دیگری از حضور می‌بیند؛ مثل نور ستاره‌ای که پس از خاموشی هم به ما می‌رسد. اگر «غیاب» را کانالِ حضورِ ذهنی ببینیم، عشق به فاصله و جسم گره نمی‌خورد؛ بلکه در حافظه، تکرار و انتظار ادامه پیدا می‌کند.