پارادوکس عشق: چرا قویترینها خرد میشوند و ضعیفها هیولا؟:
در عصبشناسی، عشق عملاً یک «خطای پیشبینی پاداش» ایجاد میکند: قشر پیشپیشانی، مسئول قضاوت منطقی، موقتاً مهار میشود (به همین دلیل عاشقها کور میشوند) و آمیگدال که مرکز ترس است، در برخی افراد پس از شکست عشقی بیشفعال میشود و دیگران را تهدید ادراک میکند. به همین دلیل فرد ضعیف، برای جبران فقدان کنترل، به رفتارهای ضداجتماعی پناه میبرد. اگر عشق یک ویروس بود، سویهاش در قویها علائم افسردگی میداد، در ضعیفها علائم هاری.
راهکار:
این نگاه رو با یک مدل روانشناختی بسط بدم: عشق سیستم پاداش مغز رو مثل یک ماده مخدر طبیعی فعال میکنه (دوپامین، اکسیتوسین) و وقتی پایان میپذیره، مکانیسم «ترک» باعث رفتارهای تکانشی یا تخریبگر در افراد ضعیفتر روانی میشه، در حالی که در قویها، افسردگی ناشی از افت ناگهانی سروتونین، قدرت تصمیمگیری رو فلج میکنه. پس این «تبدیل شدن» صرفاً شیمیاییست، نه شخصیتی.