عشق و اولویت زندگی

عاشق که شدی، کسی را انتخاب کن که در شلوغی هم جای تو را دارد:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز انسان به‌طور خودکار به محرک‌های مهم «توجه انتخابی» می‌دهد و برای هر رابطه یک برچسب اولویت ذهنی می‌سازد. قانون پارکینسون هم می‌گوید کارها تا هر اندازه که برایشان وقت بگذاری ادامه پیدا می‌کنند؛ یعنی «وقت ندارم» در نود درصد موارد یعنی «برای من به‌اندازه کافی مهم نیستی». عشق زمان نمی‌سازد؛ زمان را از جاهای کم‌ارزش‌تر برمی‌دارد. آیا تا حالا دقت کرده‌اید که بهانه‌های «مشغله» همیشه برای ما سرِ وقت آدم‌های بی‌اهمیت تمام می‌شوند؟

راهکار:

پیام شما به‌جای عاشقانه، یک معیار سنجش رابطه است: انسان‌ها برای اولویت‌هایشان زمان می‌سازند، نه برای آدم‌های فرعی. می‌توان این نگاه را معکوس کرد و از خود پرسید «من در شلوغ‌ترین روزهای زندگی‌ام برای عزیزانم چقدر وقت گذاشته‌ام؟» این نگاه هم به رابطه عمق می‌دهد، هم انتخاب را هوشمندانه‌تر می‌کند.