از فتح دنیا تا جدالی با تخت: پشت پرده بیحالی عاشقانه:
در فاز اولیه عشق، ترشح دوپامین و نوراپینفرین چنان بالا میرود که احساس قدرت مطلق و بیخوابی میدهد. اما جالب اینجاست که جدایی یا ناامیدی عاطفی، دقیقاً همان مدارهای مغزی فعال در ترک اعتیاد به کوکائین را روشن میکند و یک افت شدید دوپامین باعث میشود حتی بلند شدن از تخت هم بیمعنی به نظر برسد. این فروپاشی انگیزه، یک مکانیسم عصبی باستانی است نه ضعف شخصیت. آیا جامعهای که به ما قول فتح دنیا در عشق را میدهد، درباره این فاز دوم سکوت نکرده است؟
راهکار:
عشق در مغز مثل یک وام دوپامینی عمل میکند: فاز اول با اوجگیری شدید و فاز دوم با افت ناگهانی زیر خط پایه. آن بیحالی آخر رابطه صرفاً خستگی عاطفی نیست، یک اختلال واقعی در مدار پاداش مغز است که به بیلذتی موقت میانجامد. برای جبران، به جای استراحت مطلق، فعالیتهای بدنی کوتاه با شدت متوسط امتحان کن تا تولید اندورفین و تنظیم دوپامین دوباره راه بیفتد.