دیالوگ عاشقانه از فیلم کرخه تا راین: عشق تنها نجاتدهنده:
آیا میدانستی انگیزهای که در این دیالوگ هست – «بگی بمیر میمیرم» – در علوم اعصاب به «سیستم پاداش دوپامینی» مرتبط است؟ وقتی عاشق میشویم، مغز همان مسیرهای اعتیاد به مواد مخدر را فعال میکند. اما تفاوتش این است که عشق پایدار، مدارهای اکسیتوسین را هم درگیر میکند و باعث رشد شخصیتی و کاهش استرس میشود. بهقول شمس لنگرودی، عشق دقیقاً همان نیروی زیستیست که ناقصی وجود را کامل میکند. سؤال: آیا این فداکاری مطلق راهی برای «خوب شدن» است یا فرار از خود؟
راهکار:
این دیالوگ یادآور نظریه «دلبستگی امن» در روانشناسی است: عشقی که نهتنها انگیزهٔ تغییر، بلکه حس امنیت برای خطرپذیری و خودشکوفایی میدهد. اگر میخواهی بدانی چه طور «خوب» شدن با «خود واقعی» بودن یکی میشود، کتاب «هنر عشق ورزیدن» از اریک فروم را بخوان.