عشق مثل اکسیژن

تو مثل اکسیژن؛ عشقی که نفس کشیدنم به آن وابسته است:

بدن انسان بدون اکسیژن حدود ۳ تا ۵ دقیقه پیش از آسیب مغزی دوام می‌آورد؛ از طرفی عشق رمانتیک سطح دوپامین را به شدت بالا می‌برد و فعالیت آمیگدال را کاهش می‌دهد، یعنی سیستم ترس و اضطراب موقتاً خاموش می‌شود. به همین دلیل معشوق می‌تواند مانند اکسیژن حیاتی به نظر برسد: مغز او را در مدار بقا قرار می‌دهد، نه فقط در مدار لذت. پژوهش‌های fMRI نشان داده دیدن تصویر معشوق، مسیرهای پاداش مشابه گرسنگی و تشنگی را فعال می‌کند.

راهکار:

این تشبیه از نظر عصب‌شناسی هم دقیق است: عشق، ضربان قلب و الگوی تنفس را تغییر می‌دهد و نبود معشوق می‌تواند واکنش استرسی شدید ایجاد کند. یعنی «اکسیژن» فقط یک تصویر شاعرانه نیست؛ یک گزارش بدنی از وابستگی عمیق است.