عشق مغرورانه

بودنش می‌ارزه به نبود خیلیا؛ ارزش بی‌نهایت یک نفر:

در نوروبیولوژی عشق، ترشح اکسی‌توسین باعث می‌شود که فرد معشوق در ذهن ما از بقیه متمایز شود و به اصطلاح «اثر نورافکن» رخ دهد. این یعنی مغزتان به معنای واقعی ارزش آن یک نفر را بی‌نهایت و بقیه را بی‌ارزش محاسبه می‌کند. جالب است که این محاسبه در قشر پیش‌پیشانی، یعنی بخش منطقی مغز اتفاق می‌افتد، نه فقط احساسی. آیا این یک توهم مفید تکاملی است یا بینشی عمیق؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از نگاه اقتصاد رفتاری هم خواند: شما دارید هزینه فرصت عشق‌تان را اعلام می‌کنید؛ یعنی نبود دیگران را به حساب آورده‌اید و باز هم انتخاب‌تان همان یک نفر است. این یک محاسبه سرد در دل یک احساس گرم است.