عشق لحظه‌ای

تقدیر عاشقانه؛ لحظه‌ای با تو، عمری اسیر خاطرات:

مغز در عشق همان مدار پاداش و دوپامین را فعال می‌کند که در اعتیاد؛ هر یادآوری هم خاطره را بازنویسی می‌کند، نه بازپخش خالص. پس یک لحظه می‌تواند به حلقه‌ای خودتقویت‌شونده تبدیل شود و «اسارت در خاطر» نه استعاره، که فرایند عصبی واقعی است. آیا ما عاشق شخص می‌مانیم یا نسخه‌ای که مغز هر بار دوباره تدوینش می‌کند؟

راهکار:

این ابیات عشق را با «حضور» نمی‌سنجد، با «اثر» می‌سنجد؛ یک لحظه کافی است تا ذهن، عمری میزبان مهمانی شود که رفته است. برای عمق‌بخشی، تضاد «لحظه/عمر» و «آزادی/اسارت» را در ادامه متن نگه دار و از خاطره به‌عنوان زندانی اختیاری یاد کن.