وقتی کهنهترین عشق، قربانی تازهپسندی معشوق میشود:
در علوم اعصاب، تازگی مستقیماً دوپامین را در هسته اکومبنس مغز آتش میکند — هر چه محرک جدیدتر، پاداش بیشتر. به همین دلیل عشقهای قدیمی، حتی عمیقترینشان، در برابر جرقههای نخستینِ یک آشنایی تازه ممکن است رنگ ببازند. جالب اینجاست که دقیقاً همین مدار پاداش در قمار و اعتیاد هم فعال است؛ یعنی معشوق «تازهپسند» در سطح مغزی، رفتاری شبیه به معتاد به نویافتگی دارد. آیا عشق کهنه میتواند با بازآفرینی مداوم خود، این سیستم را دوباره فریب دهد؟
راهکار:
این بیت پارادوکس «کهنهترین عشق» و «تازهپسندی» را نشان میدهد. از منظر روانشناسی تکاملی، گرایش به تازگی در معشوق (اثر کولیج) یک میانبر عصبی برای تنوع ژنتیکی است، نه سنجش ارزش عشق قدیمی. پس میتوان گفت مشکل از «کهنگی» عشق شما نیست، بلکه از برنامهریزی زیستی موقتی معشوق است که او را از دیدن عمق ناتان میکند.