عشق یک طرفه به خواننده

اعتراف پنهان به تهیونگ؛ دوست داشتنی که خودش هم نمی‌داند:

در روان‌شناسی رسانه به چنین پیوندی «رابطه‌ی پاراسوشال» می‌گویند؛ مغز هنگام دنبال کردن یک چهره‌ی محبوب، همان مدار پاداش و اکسی‌توسینی را فعال می‌کند که در صمیمیت واقعی روشن می‌شود، بی‌آنکه طرف مقابل بازخوردی بدهد. برای همین احساس واقعی است اما معادله یک‌طرفه باقی می‌ماند. اگر این جمله را او می‌دید، باز هم همین‌قدر بی‌واسطه می‌نوشتی؟

راهکار:

این جمله بیش از آنکه به «او» وصل باشد، به تصویری ذهنی و نسخه‌ای امن از صمیمیت گره خورده است؛ نوشتنش به شکل نامه‌ای هرگز فرستاده‌نشده یا تبدیلش به یک قطعه‌ی کوتاه، همان احساس را از حالت مبهم بیرون می‌آورد.