عشق یک معجزه است

معجزه عشق؛ تو دلیل ایمان منی:

در علوم اعصاب، دیدنِ معشوق همان نواحی مغز را فعال می‌کند که تجربه‌ی خلسه‌ی مذهبی فعال می‌کند؛ دوپامین و اکسی‌توسین مدارهای پاداش را چنان روشن می‌کنند که سوژه واقعاً «معجزه» را حس می‌کند. یعنی «تو معجزه‌ای» فقط استعاره نیست؛ الگوی عصبیِ باور به امر متعالی است. حالا سؤال: اگر نقشه‌ی مغز عاشق و مؤمن یکی باشد، آیا بهشت همان دیگریِ عزیز نیست؟

راهکار:

اینجا ایمان یک مفهوم دینی نیست، یک نتیجه عاطفی است؛ تو نگفتی «به خاطر تو به خدا باور دارم»، گفتی «تو خودت معجزه‌ای و باورت به زندگی را تو ساختی». همین وارونگی را می‌توانی در متن بعدی هم محور کنی.