عشق یک دروغ بزرگ

عشق یک دروغ بزرگ؛ از باور تا ناامیدی:

در تصویربرداری fMRI، مغز فرد عاشق در ناحیه تگمنتوم شکمی و هسته دمیاتی فعالیتی مشابه مغز فرد معتاد نشان می‌دهد؛ دوپامین تقویت می‌شود و عشق را به سیستم پاداش گره می‌زند. از منظر روان‌شناسی تکاملی، عشق رمانتیک یک سازوکار پیوندسازی است، نه کشف حقیقت؛ به همین دلیل فروپاشی آن بیشتر شبیه ترک اعتیاد است تا ابطال یک واقعیت. شناخت این مدار می‌تواند توضیح دهد چرا از «باید باهاش زندگی کرد» تا «دروغ بزرگ شدن» فقط یک گام فاصله است.

راهکار:

فروپاشی یک باور اغلب آغاز دیدن آن به‌عنوان ساخته‌ی ذهن است، نه فقدان حقیقت؛ عشقی که «دروغ بزرگ» نامیده می‌شود، معمولاً روایتی سینمایی و ایده‌آل‌شده از عشق بوده، نه رابطه‌ی واقعی با محدودیت‌ها و نوسان‌هایش.