عشق یک دنیاست

عشق یک دنیای عجیب است؛ فراتر از سه حرف:

مغز انسان عاشق از نظر نوروشیمیایی شبیه مغز یک فرد معتاد به کوکائین است. دوپامین، سروتونین و اکسی‌توسین در مراحل مختلف عشق طوفان به پا می‌کنند. عشق رمانتیک نه یک هیجان ساده، بلکه یک سیستم انگیزشی بنیادین در مغز است که بقای گونه را تضمین می‌کند. شاید به همین دلیل دنیایش اینقدر عجیب و همه‌جانبه است. اگر عشق یک اعتیاد تکاملی است، چرا اینقدر رنج‌آور می‌شود؟

راهکار:

عشق یک دنیاست، چون در آن بوها، لمس‌ها و سکوت‌ها گویاتر از حروف‌اند. شاید بهترین نقشه‌ی این دنیا یک سمفونی باشد، نه یک جمله.