عشق همیشه با منه

تو قلب منی؛ هر جا برم با منی:

قلب فقط یه پمپ خون نیست؛ حدود چهل هزار نورون داره که بهش «مغز کوچک قلب» می‌گن. این نورون‌ها مستقل از مغز، پیام‌های احساسی رو پردازش می‌کنن و از راه عصب واگ با مغز در ارتباط‌ان. پس «تو قلب منی» فقط یه استعاره نیست؛ بدنت واقعاً داره اون حس رو توی شبکه‌ی عصبی سینه‌ات تجربه می‌کنه. چرا عشق همیشه توی قفسه‌ی سینه جا خوش می‌کنه؟

راهکار:

این حرف رو می‌تونی به تصویر بکشی: اگه «همراهی» به بودن فیزیکی وابسته نباشه، پس عشق واقعی یه جور «حضور درونی»ه؛ همون‌طور که قلب بدون اینکه بخوایم بتپه، همیشه با ماست.