چرا عشقهای امروزی ساعتی شدهاند؟:
تحقیقات نشون داده که دوپامین ناشی از عشق جدید فقط ۱۲ تا ۱۸ ماه دوام داره. بعدش نوبت به هورمونهای پیوند مثل اکسیتوسین میرسه که اونم اگه آدمها روی رابطه کار نکنن، خشک میشه. پس شاید عشق ساعتی نیست، بلکه آدمها ساعتیاند. چرا اینقدر از تعهد میترسیم؟
راهکار:
این نگاه تلخ رو میشه با یه سوال چرخوند: اگه همه عشقها ساعتیان، پس چرا بعضیها تا آخر عمر تو خاطرهها میمونن؟ شاید ارزش عشق به طول زمانش نیست، به عمق تأثیرشه.